Sanktuarium

Ta położona w leśnej gęstwinie i skąpana w świetle księżyca świątynia jest pozostałością po dawno zapomnianym polis. To tutaj kształtowały się historie niezliczonych bohaterów.
Dawniej wiatr niósł tu melodię trącanych strun liry, hiacynty kwitły na krwistoczerwono, a minstrele śpiewali o utraconych miłościach. Z czasem te wspomnienia i dźwięki zanikły. Teraz to miejsce jest tylko cmentarzyskiem zapomnianych snów, lecz być może wkrótce drzewa oliwne zakwitną tu na nowo.