Lśniący Pawilon

Chmury rozstępują się, gdy płatki śniegu tkają swe dzieło / Wiosenny wiatr budzi się tam, gdzie kwitną kwiaty.

Z każdym nowym świtem niech radość wzbija się w powietrze, gdy złote promienie kładą kres nocy.

Zimowy chłód zaczyna słabnąć, w cieple i świetle rodzi się nowa nadzieja.

Blask świec topi zimowe cienie w oddali, rzeźbiąc złote żyłki na dzbanie pełnym wina.

Z zapartym tchem cisza tęskni, by dym przebił się tam, gdzie goreje ciemność.

Za oknem zapach śliwy splata się z księżycowym powietrzem, podczas gdy płatki śniegu tańczą walca z delikatną gracją.

Wznieśmy tost za miniony rok, lśniący jak gwiazdy, szybko gasnący.

Opadając na ziemię, delikatny blask okrywa czas ulotnymi marzeniami.

Śnieg wciąż pada, jego szepty cichną, gdy poranne dzwony biją, zwiastując pokój.

Świt nadchodzi ze złotymi promieniami, rozpraszając wczorajsze cienie.