Pieśni głębin

Głęboko pod powierzchnią woda układa się w fałdy niczym bibuła.
Promienie słońca przenikają przez głębiny, mieniąc się i tkając przepięknymi nićmi cudowny gobelin. W toni przemykają całe zastępy meduz, a światło załamujące się w ich przezroczystych ciałach nabiera intensywnych barw.
W tej spokojnej atmosferze budzi się morska wiedźma, z wolna otwierając swe ślepia. W końcu połowę wczorajszego dnia spędziła na próbach odwiedzenia zakochanej na zabój syrenki od wikłania się w miłosną historię. Przypomina sobie o eliksirze niepamięci, który dała dziewczynie pod postacią maści, by ta mogła swobodnie poruszać się wśród ludzi na powierzchni. Syreny i węże nazywają wiedźmę „Strażniczką głębin”. Ona sama uważa, że jest to zasłużony przydomek.
„Naprawdę nie powinnam zatapiać więcej statków” - pomyślała. W końcu nigdy nie wiadomo, czy na którymś z nich nie płynie młody, przystojny książę, gotowy zakłócić spokój na jej morzu.