Zmierzchowa uczta

Moja dezercja miała miejsce w późnym październiku. Mróz przyszedł wcześnie tamtego roku, a podczas ukrywania się w zimnym, ciemnym lesie czułem, że drętwiały mi palce. Musisz jednak zrozumieć, że nic nie jest gorsze od głodu - który dręczył mnie wtedy od trzech dni. „Panie na wysokości!” - przyszła mi do głowy modlitwa. „Pozwól mi umrzeć z zimna lub wycieńczenia, ale nie z głodu!”.
Gdy tylko moja modlitwa dobiegła końca, drzewa przede mną rozstąpiły się, ukazując otwartą polanę oświetloną przez księżyc w pełni. Na jej środku stała wysoka i piękna wieża z ciosanego marmuru. Z okien przebijał się pomarańczowo-żółty blask. Poczułem zapach pysznego jedzenia i usłyszałem śmiech dobiegający ze środka.
Udało mi się jedynie zebrać siłę, aby zapukać do drzwi przed padnięciem z głodu. Gdy wróciła mi przytomność, był już świt. Na języku wciąż tańczył smak pieczonego kurczaka i ziemistego wina. Było mi ciepło, a mój żołądek był pełny. Próby znalezienia kogoś, kto uraczył mnie ucztą, która wypadła mi z głowy, spełzły na niczym.
Wieża zniknęła bez śladu.