Hymn wojownika

Gdy gasnące słońce pochłania okrzyki wojny, a nieustanny szczęk broni staje się tłem dla skąpanego we krwi zmierzchu, wojownicy daleko od domu, jeden po drugim, ofiarowują swoją lojalność pośród ryczących pól bitewnych. Złote słońce już zaszło, a jego żar wypala te równiny, z odległymi pożarami kreślącymi cieniste kształty gór. Czy niebo i ziemia wpadłyby w szał na ten widok, gdyby mogły, roniąc łzy ze złotej krwi?

Dopóki światło księżyca się rozlewa, a szumiący wiatr unosi popioły dnia, wszystko, co pozostaje, to zanikająca melodia liry, hymn zwycięstwa i rekwiem dla duszy wojownika.