Korona krwawej pożogi

Przysięga krwi, płonąca korona. Gdzie powiewają sztandary, tam podąża bohater.
Legendy głoszą, że starożytne królestwo zostało pewnej nocy oblężone przez legiony. Gdy mury miały zostać przełamane, broniący kapitan przeciął sobie dłoń i z krwią spływającą do wiecznego paleniska sanktuarium, złożył ostatnią przysięgę bogu wojny. W mgnieniu oka ziemia zadrżała, jej roztopione jądro się przebudziło i wylało z kamiennych stopni, aż majestatyczna korona płonących płomieni rozświetliła niebo. Tarcze garnizonu zabłysły na tle cieni szalejącego ognia, wraz z duchami ostatnich pozostałych wojowników. Gdy nadszedł świt, wrogowie dawno się rozproszyli, ale kapitana już nigdzie nie było.
Płomienie cesarskiego miasta przebłyskiwały w kolejnych epokach, a kamienni wojownicy wciąż stali z włóczniami w pogotowiu, zawsze czekając na powrót króla bez korony. Palące płomienie, które pochłonęły niebo, były świadectwem trwałej przysięgi i korony, którą mógł nosić tylko prawdziwy bohater.