Pałac Nefrytowych Piór

W głębi lasu szmaragdowe pióra podążają ku wschodzącemu słońcu, ku boskiemu wezwaniu ponad chmurami i świętemu płomieniowi nad miastem.
Mówi się, że gdy słońce zachodzi wśród szczytów gór i gdy stare kroniki otwierają nową stronę, opierzony wąż w końcu obudzi się w swojej świątyni na wysokości. Zwiastun świętych płomieni o złotych oczach i jadeitowych piórach okrąży ciasno wysoki ołtarz, a języki ognia będą tańczyć wśród kamiennych stopni, wyzierając przez zamknięte bramy. Mrok nocy przeminie, a deszcz, zboże i życie nabiorą kształtu.
I tak kapłani wspinali się po długich stopniach ku niebiosom, słuchając boskich szeptów na wietrze i spisując historię pod gwiazdami. Czy był to rozkwit i upadek miast, nieustanny bieg pór roku czy chwalebne dzieje królów - wszystko wyryto w wiecznym kamieniu. Dopóki wśród chmur szybowały szmaragdowe pióra, światło cywilizacji nigdy nie zgaśnie.