Koronny Dwór

Opowieści głoszą, że ciemne chmury spowijały niebo przez wiele dni, gdy budowano Koronny Dwór. Ludzie składali bukiety kwiatów u jego stopni, modląc się o powrót słońca. Gdy zabrzmiały dzwony, morze płatków rozkwitło wewnątrz dworu, otulając budowlę granatowo-złotym światłem i tworząc olśniewające słońce górujące nad całym pałacem. Światło odbijało się od złotych herbów lilii i rozlewało po schodach i ogrodach, oświetlając wszystkich, którzy patrzyli z zachwytem.
Od tamtej pory przy każdej uroczystej okazji odwiedzający przynosili do miasta kwiaty i dary, mając nadzieję dostąpić błogosławieństwa płonących świętych ogni. Wierzy się, że słońce górujące nad dworem nie jest wykute ze złota, lecz z radości i życzeń niezliczonych ludzi. To uczta, która nigdy się nie kończy, rozbrzmiewająca echem radosnych okrzyków tłumu.