Straszliwa chata

Z ciemnozielonych mokradeł wyłaniają się pęcherze gazu błotnego, a chłodne podłoże w końcu przynosi ulgę moim zmęczonym po długiej wspinaczce stopom. Księżyc wydaje się tu jakby blednąć, rzucając na martwe gałęzie przerażająco doskonałe cienie, zamieniając je w zęby i szpony. Ze zgniłych okiennic pozostało już niewiele, a wystające gołe deski są niczym kły. Cała chata wydaje się szczerzyć krzywe zęby do przechodniów, zapraszając ich do podróży, z której już nigdy nie wrócą. Plotki głoszą, że czasami widywana jest tu wiedźma, lecz chyba nikt nie odważy się tego zweryfikować.