มงกุฎเพลิงโลหิต

สัตย์สาบานโลหิต มงกุฎเพลิงโชติช่วง ณ สมรภูมิที่ธงปลิวไสว วีรบุรุษย่อมรุดไป
ตำนานเล่าว่าอาณาจักรโบราณแห่งหนึ่งเคยถูกกองทัพปิดล้อมในชั่วข้ามคืน ขณะที่กำแพงเมืองกำลังจะถูกตีแตก กัปตันผู้พิทักษ์ได้กรีดฝ่ามือของตนเอง และในขณะที่เลือดไหลรินสู่เตาไฟนิรันดร์ในสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เขาได้สาบานครั้งสุดท้ายต่อเทพเจ้าแห่งสงคราม ในพริบตานั้น แผ่นดินสั่นสะเทือน แกนหลอมเหลวลุกตื่นขึ้นและล้นออกมาจากบันไดหิน จนมงกุฎอันยิ่งใหญ่แห่งเปลวไฟโชติช่วงส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้า โล่ของกองทหารประจำการส่องแสงสู้กับเงาของไฟที่โหมกระหน่ำ พร้อมกับจิตวิญญาณของนักรบที่เหลืออยู่ เมื่อรุ่งอรุณมาถึง ศัตรูได้หลบหนีไปนานแล้ว แต่กัปตันก็หายไปไม่มีใครพบเห็นอีก
แม้เปลวไฟแห่งเมืองจักรวรรดิจะริบหรี่ลงในยุคสมัยต่อมา นักรบศิลายังคงยืนถือหอกในท่าพร้อมรบ รอคอยการกลับมาของกษัตริย์ผู้ไร้มงกุฎตลอดกาล เปลวไฟที่แผดเผาท้องฟ้าเป็นพยานแห่งคำสาบานที่ยั่งยืน และมงกุฎที่เพียงวีรบุรุษแท้เท่านั้นที่จะแบกรับได้