เปลวไฟแห่งองค์อุปถัมภ์

ถนนในนครเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก ผลเบอร์รี่สุกงอมและเสียงพิณไลร์เติมเต็มอากาศด้วยความมึนเมาของฤดูใบไม้ร่วง

ฝูงชนที่เปี่ยมด้วยความสุขเดินข้ามทุ่งแห่งความอุดมสมบูรณ์ ร้องเพลงถึงการเก็บเกี่ยวที่ผลงอกเงย เหล้าองุ่นและบทกวีไหลเหมือนลำธารที่ไหลพล่าน ใบไม้สีทองบนต้นไม้เป็นสัญญาณว่าความสำเร็จอีกหนึ่งปีกำลังจะสิ้นสุดลง

แม้ในยามเฉลิมฉลอง ผู้คนยังคงรักษาเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ให้ลุกโชน - แสงอันอบอุ่นทะลุผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน - เพราะพวกเขารู้ว่าใครคือผู้มอบความเจริญรุ่งเรืองนี้ ไม่ว่าจะในนามพัลลาส โพเลียส หรือโพรมาคอส องค์อุปถัมภ์ผู้ทรงปัญญาทอดพระเนตรลงมายังผู้อยู่ในความดูแลของพระองค์ด้วยรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจ ทรงยินดีในความจงรักภักดีอันไม่เสื่อมคลาย