ดนตรีแห่งก้นบึ้ง

ลึกลงใต้เกลียวคลื่น น้ำทะเลพับและกางออกเหมือนกระดาษห่อเครป
แสงอาทิตย์ส่องทะลุลงไปถึงก้นบึ้ง ประกายระยิบระยับและมีชีวิตชีวา ร้อยเรียงสง่างามไปสู่ลวดลายแห่งสิ่งมหัศจรรย์ ฝูงแมงกะพรุนลอยผ่าน ส่งแรงระเบิดน้อยๆ เป็นสีที่หักเหผ่านร่างที่โปร่งแสงของตนเอง
แม่มดแห่งเกลียวคลื่นตื่นจากห้วงความฝันนี้ ดวงตาของเธอหนักอึ้งจากการนอนหลับ เป็นผลมาจากการต้องใช้เวลาครึ่งวันเมื่อวัน และความอดทนที่สูงยิ่งของเธอ ในการห้ามปรามนางเงือกน้อยคลั่งรักนั่น เธอนึกย้อนถึงน้ำยาแห่งการลืมเลือนที่เธอให้เด็กสาวคนนั้น โดยโป้ปดไปว่าเป็นน้ำยาที่จะทำให้เธอเดินบนพื้นดินเหมือนมนุษย์ เหล่าพรายน้ำและงูทะเลเรียกแม่มดตนนี้ว่า "ผู้พิทักษ์แห่งท้องทะเลลึก" เธอคิดว่าเป็นชื่อเล่นที่คู่ควร
"ข้าต้องไม่ทำเรืออับปางไปมากกว่านี้" เธอคิด เพราะไม่มีใครรู้หรอกว่าเรือลำไหนจะมีเจ้าชายหนุ่มรูปหล่อนั่งอยู่ และพร้อมที่จะรบกวนสันติสุขของท้องทะเลของเธอ