เพลงศึกแห่งนักรบ

ขณะที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังจะดับลงกลืนกินเสียงร้องแห่งสงคราม เสียงกระทบของอาวุธที่ไม่จบสิ้นกลายเป็นฉากหลังของท้องฟ้ายามสนธยาที่เปื้อนเลือด นักรบที่อยู่ห่างไกลจากบ้านต่างถวายความจงรักภักดีของพวกเขาท่ามกลางสนามรบที่กึกก้องไปทีละคน ดวงอาทิตย์สีทองได้ตกดินไปแล้ว ความร้อนแผดเผาทุ่งราบเหล่านี้ ด้วยเปลวไฟที่อยู่ห่างไกลวาดเส้นรูปร่างอันมืดมิดของขุนเขา หากสวรรค์และพิภพสามารถมองเห็นภาพนี้ได้ จะพิโรธและหลั่งน้ำตาเป็นเลือดสีทองไหมนะ?

จนกระทั่งแสงจันทร์เลือนหายและสายลมที่พัดโบก กวาดล้างเถ้าถ่านแห่งวันออกไป สิ่งที่เหลืออยู่คือเสียงพิณที่ค่อยๆ เลือนหาย บทเพลงแห่งชัยชนะและบทสวดอาลัยให้แก่วิญญาณของนักรบ