Alacakaranlık Ziyafeti

Cepheden kaçtığımda Ekim ayının sonlarıydı. O yıl don erken başlamıştı, soğuk ve karanlık ormanda saklanırken parmaklarımın uyuştuğunu hissedebiliyordum. Ama bunların hiçbiri açlıktan daha kötü değildi. Üç gündür hiçbir şey yememiştim. O an aklımdan şunlar geçiyordu: "Yüce Tanrım! Donarak ya da bitkinleşerek öleyim, yeter ki açlıktan olmasın!"
Bu düşüncenin sonunda önümdeki ağaçlar ayrılarak dolunayla aydınlanan açık bir alan ortaya çıkardı. Alanın ortasında, taş ocağından çıkarılmış mermerden uzun ve güzel bir kule duruyordu. Pencerelerinden turuncu-sarı bir ışık yayılıyordu. İçeriden gelen lezzetli yemek kokularını alabiliyor ve kahkaha seslerini duyabiliyordum.
Açlıktan bayılmadan önce kapıyı çalacak gücü ancak toplayabildim. Kendime geldiğimde gün çoktan ağarmıştı. Kızarmış tavuk ve topraksı şarabın tadı damağımda kalmıştı. Vücudum sıcak ve karnım toktu. Ayağa kalktım ve ziyafet için teşekkür edecek birini aradım.
Kule hiçbir iz bırakmadan kaybolmuştu.