ตำหนักฟีนิกส์

สายลมพัดเมฆเผยให้เห็นดวงดาว ส่องแสงสีทองบนยอดแหลม ในห้วงอวกาศอันไม่ไร้สิ้นสุดระหว่างความจริงและจินตนาการ
ข้าพบตัวเองอยู่เหนือทะเลภูเขาเทพนิยาย ไกลเกินกว่าหมอกที่พัดวนและน้ำพุที่เดือดพล่าน เสียงร้องของฟีนิกซ์ทำให้นกนับพันบินขึ้น เผยให้เห็นกิเลนเต้นรำ ข้าสำรวจภาพอันเหนือจริงนี้ในพลบค่ำที่ไม่สิ้นสุด ไม่รู้ตัวถึงกาลเวลาที่ผ่านไป ในดินแดนสวรรค์นี้ ข้าปราศจากความปรารถนา ปราศจากความรู้สึก ปราศจากความสำคัญ ข้าเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร เม็ดทรายในทะเลทราย ช่วงเวลาหนึ่งในสหัสวรรษ

เมื่อจวงโจวตื่นจากความฝันแห่งผีเสื้อ เขาไม่รู้จริงๆ หรือว่าตัวเองตื่นขึ้นมาแล้ว? หรือเขาเพียงแค่ปรารถนาว่าตัวเองยังคงอยู่ในฝันต่อไป?