งานเลี้ยงยามสนธยา

มันเป็นช่วงปลายเดือนตุลาคมเมื่อข้าหนีจากแนวหน้าของสนามรบ ปีนั้นน้ำค้างแข็งมาเร็วกว่าปกติ และในขณะที่ข้าซ่อนตัวอยู่ในป่าที่หนาวเย็นและมืดมิด ข้าก็รู้สึกได้ว่านิ้วมือเริ่มชา แต่เจ้าต้องเข้าใจว่าไม่มีสิ่งใดเลวร้ายไปกว่าความหิวอีกแล้ว... ข้าไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว "เทพเจ้าเอ๋ย!" ข้าคิดในใจ "ปล่อยให้ข้าตายจากความหนาวหรือหมดแรงก็ได้ แต่อย่าให้ข้าต้องอดตายเลย!"
ขณะที่ข้าคิดเช่นนั้น ต้นไม้เบื้องหน้าข้าก็แยกออก เผยให้เห็นทุ่งโล่งซึ่งส่องสว่างด้วยแสงจันทร์เต็มดวง ตรงกลางทุ่งโล่งนั้นมีหอคอยหินอ่อนสูงตระหง่านและงดงามตั้งอยู่ ข้ามองเห็นแสงสีส้มอมเหลืองส่องผ่านหน้าต่าง ข้าได้กลิ่นอาหารอันหอมหวานและได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างใน
ข้าทำได้เพียงรวบรวมแรงที่มีเพื่อเคาะประตูเพียงหนึ่งครั้ง ก่อนจะฟุบลงด้วยความหิวโหย เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลารุ่งสางแล้ว รสชาติของไก่ย่างและไวน์พื้นเมืองยังคงติดค้างอยู่ในปาก ข้ารู้สึกอบอุ่นและท้องของข้ารู้สึกอิ่ม ข้าลุกขึ้นเพื่อมองหาคนที่ข้าจะขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนั้นที่ข้าเกือบจะลืมไปแล้ว
แต่หอคอยนั้นได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย