วิหารแห่งโพไซดอน

ขอสดุดีแด่โพไซดอน ผู้ปกครองพายุทุกสายระหว่างแผ่นดินสองฝั่ง! ดวงอาทิตย์สีทองส่องแสงเหนือทะเลของท่าน ราชรถของท่านแล่นไปบนผิวน้ำเป็นประกาย ม้าน้ำของท่านพาท่านผ่านกำแพงคลื่นที่ปั่นป่วนไปอย่างง่ายดาย สู่สถานที่คุ้มภัยที่มีเพียงท่านเท่านั้นที่รู้จัก
ท่านคือความโกรธของมหาสมุทร ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยฟาดตรีศูลลงบนพื้นโลกและก่อให้เกิดกระแสน้ำแห่งความสูญพันธุ์ แต่ท่านก็คือความเมตตาของมหาสมุทรด้วยเช่นกัน เพราะท่านคือผู้ที่จัดการน้ำท่วม ท่านคือผู้ที่ทิ้งทะเลใหม่ไว้ให้ดิวคาเลียนและพีร์ราแล่นเรือ และทิ้งเกาะใหม่ให้พวกเขาดำเนินชีวิต
ตราบใดที่ระลอกคลื่นยังคงขึ้นและลง ไม่มีเรือลำใดจะแล่นไปได้หากปราศจากคำสั่งของท่าน